CD-ROM

Gęstość zapisu informacji na krążkach CD-ROM jest stała. Z uwagi na fakt, że długość ścieżki z danymi zmienia się w zależności od promienia, szybkość obrotowa musi się również zmieniać, aby w określonym przedziale czasu do komputera dostarczyć tę samą porcję informacji. W tradycyjnych odtwarzaczach płyt kompaktowych zmienna prędkość obrotowa nie stanowiła żadnego problemu. W celu zapewnienia przetwornikowi cyfrowo-analogowemu stałego strumienia danych wynoszącego 150 KB/s, płyta CD była odtwarzana z coraz mniejszą prędkością obrotową (dane zapisywane są od środka do brzegu nośnika). Podczas "skoku" do utworu leżącego bliżej środka płyty, obroty czytnika musiały zostać wyraźnie zwiększone.

Sprawa nieco się komplikuje w przypadku płyt CD-ROM, ponieważ znacznie częściej odczytuje się pojedyncze bloki danych, a nie całe sekwencje występujących po sobie bitów. Napęd musiałby więc stale zwiększać lub zmniejszać swoją szybkość, co powodowałoby znaczne obciążenie silnika i byłoby bardzo czasochłonne. Z tego też względu czytniki CD-ROM wykorzystują obecnie różne techniki. Najbardziej popularna bazuje na odpowiedniej kombinacji stałej prędkości kątowej (CAV) i stałej prędkości liniowej (CLV). Najlepsze rezultaty przynosi jednak rozwiązanie o nazwie Full Constant Angular Velocity, czyli mechanizm zapewniający stałą prędkość kątową. Przy takim odczycie szybkość transmisji jest wprawdzie zmienna, ale uzyskać można krótki czas dostępu do danych, co korzystnie wpływa na wydajność całego urządzenia.

CD-R

W 1982 roku Philips i Sony ogłosiły standard cyfrowego zapisu dźwięku, w związku z formą publikacji określany Czerwoną Księgą. Tak powstała muzyczna płyta CD, dziś nazywana CD-DA (Compact Disk - Digital Audio) lub popularnie "kompaktem". Trzy lata później narodził się CD-ROM (Compact Disk - Read Only Memory). W 1987 roku opublikowano specyfikację CD-I (Compact Disk - Interactive), a po roku bazujący na niej multimedialny standard CD-ROM XA (eXtended Architecture) umożliwiający jednoczesny odczyt danych, dźwięku i obrazu. W 1990 roku pojawia się specyfikacja formatu nośników zapisywalnych, w tym CD-R (CD - Recordable).

"Kolorowe" standardy definiują fizyczną i logiczną strukturę płyty oraz metody korekcji błędów, pomijając sposób kodowania hierarchicznej struktury katalogów oraz nazw plików. Lukę tę zapełnia opracowany w 1985 roku standard znany pod nazwą High Sierra, po drobnych modyfikacjach zatwierdzony przez International Organization for Standardization jako norma ISO 9660. Specyfikacja ta opisuje sposób kodowania i obsługi struktury plików oraz katalogów na wszystkich platformach sprzętowych. Założony uniwersalizm narzuca jednak dość drastyczne ograniczenia. Nazwy powinny składać się z najwyżej 8 znaków (plus 3 znaki rozszerzenia) oraz zawierać jedynie litery, cyfry i znaki podkreślenia. Nazwy katalogów nie mogą posiadać rozszerzenia, a ich zagłębienie nie może przekroczyć ośmiu poziomów.

Sektory, sesje i ścieżki

"Kolorowe księgi" definiują różne sposoby organizacji struktury płyty. W zależności od rozmieszczenia danych użytkowych i "technicznych" rozróżnia się kilka formatów zapisu danych:

-CD-DA,
-CD-ROM Mode 1,
-CD-ROM Mode2,
-CD-ROM XA Mode 2 From 1,
-CD-ROM XA Mode 2 From 2.

Do momentu powstania płyty CD-R "kompakty" tłoczono w całości, nie było więc potrzeby, by na płycie znajdowała się więcej niż jedna sesja. W momencie powstania nośników CD-R możliwy stał się zapis informacji partiami. Każda partia danych zapisana na płycie nosi nazwę sesji. Sesja może składać się z jednej lub kilku ścieżek w tym samym bądź różnym formacie. Dobrym przykładem, pozwalającym zrozumieć różnicę pomiędzy sesją a ścieżką, jest płyta CD-DA. Każdy utwór nagrany na takiej płycie jest ścieżką, a zbiór wszystkich utworów stanowi jedną sesję.

Konieczność jednorazowego zapisania całej sesji implikuje wymóg doprowadzania do urządzenia nagrywającego równomiernego strumienia danych. W razie przerwy w dopływie danych nośnik zwykle zostaje trwale uszkodzony. Zapewnienie ciągłego strumienia danych w praktyce może się okazać wyjątkowo trudne. Stąd zaleca się podczas nagrywania wyłączenie funkcji oszczędzania energii, mogących doprowadzić do spowolnienia procesora lub "uśpienia" dysku. Warto również powstrzymać się w tym czasie od jakiejkolwiek pracy z innymi aplikacjami oraz zadbać o zamknięcie wszystkich zbędnych programów zwykle pracujących w tle, jak np. wygaszacza ekranu czy sterowników sieciowych.

Co prawda, wydajność współczesnych komputerów, szybkie procesory i dyski o dużym transferze w dużej mierze eliminują te niedogodności, nawet w przypadku pracy pod kontrolą wielozadaniowych systemów operacyjnych. Zawsze jednak istnieje możliwość zakłócenia strumienia danych i w konsekwencji zniszczenia nagrywanej właśnie płyty. Milowym krokiem w stronę rozwiązania tego problemu jest technologia zapisu pakietowego - Incremental Packet Writing.

Tajemnice IPW

Uniwersal Data Format definiuje pakietowy sposób zapisu danych. W przypadku napędów CD-R możemy mieć do czynienia z czterema wielkościami pakietów nagrywanych bez wyłączania lasera zapisującego. Największym możliwym do nagrania blokiem danych jest cały dysk. Tryb Disk at Once polega na ciągłym zapisie wielu ścieżek. W drugim przypadku - Track at Once - laserowa głowica jest wyłączna po zapisaniu każdej ścieżki. Stwarza to wprawdzie konieczność oddzielenia ich dodatkowymi krótkimi blokami (run-in/run-out) , lecz pozwala na zapis poszczególnych ścieżek w odstępach czasowych (umożliwiających uzupełnienie danych w buforze). Trzecim z trybów jest Session at Once, czyli zapis sesji lub płyty w kilku podejściach, z możliwością kontroli odstępów (bloków run-in/run-out) pomiędzy poszczególnymi ścieżkami.

Największą elastyczność daje jednak zmniejszenie wielkości pakietu do minimum, jak ma to miejsce w przypadku przyrostowego zapisu pakietowego (Incremental Packet Writing). Po raz pierwszy rozwiązanie to zastosowano w modelu JVC XR-W2010. Polega ono w przybliżeniu na tym, że nagranie małych porcji danych nie wymaga zakończenia sesji czy płyty. Dopuszczalne są dowolnie długie odstępy czasu oddzielające nagranie poszczególnych pakietów. Płytę do zapisu pakietowego należy najpierw przygotować w urządzeniu CD-R ("sformatować"). By możliwy był odczyt takiej płyty, trzeba zastąpić interpreter obrazu ISO 9660 (np.MSC-DEX) sterownikiem obsługującym format ISO 9660 Level 3. Innym sposobem, stosowanym w programach obsługujących nagrywanie pakietowe (DirectCD firmy Adaptec, PacketCD firmy CeQuadrat czy CD-R Extension dołączany do JVC XR-W2110),jest zakończenie "sesji pakietowej", a więc zapisanie nagłówków dotyczących ostatecznej informacji w sposób zgodny z ISO 9660. Po takim zabiegu płyta jest czytana we wszystkich urządzeniach CD-ROM, a rozpoczęcie następnej sesji pakietowej wymaga ponownego "sformatowania" kolejnej ścieżki.

Romeo i Joliet

Jak można się domyślić, zapis na płytę plików i katalogów z nazwami ściśle odpowiadającymi rygorom normy ISO 9660 nie zawsze wystarcza. Zdefiniowano zatem jej rozszerzenia, oznaczone symbolami Level x. I tak ISO 9660 Level 1 umożliwia nazywanie plików i katalogów w sposób stosowany w systemie DOS, zaś Level 8 jest w pełni zgodny z wymogami UNIX-a. Wraz z systemem operacyjnym Windows 95 pojawił się problem z przeniesieniem na dyski kompaktowe długich nazw zbiorów oraz sposobu ich kodowania. Propozycją jego rozwiązania stał się format ISO 9660:1988, czyli Joliet. Jest to przedstawiony przez Microsoft sposób kodowania długich nazw Windows 95 z użyciem międzynarodowego zestawu znaków (tzw. Unicode). Zezwala on na zapis do 64 liter w nazwie zbioru z możliwością użycia spacji.

Alternatywny sposób zapisu długich nazw, przedstawiony przez firmę Adaptec, nosi kryptonim Romeo. Zgodnie z nim nazwa zbioru może zawierać do 128znaków (także spacji), ale jest konwertowana na duże litery. Jeżeli płyta w formacie Romeo zawiera pliki o długich, identycznie zaczynających się nazwach, podczas jej odczytu w DOS-ie widać jedynie pierwszy z nich (w formacie Joliet - wszystkie).

CD-RW

Zasadniczą i najpoważniejszą nowością jest wewnętrzna struktura płyty CD-RW. Aby przystosować płytę do zapisu zmiennofazowego, należało stworzyć nośnik o odmiennych właściwościach chemicznych. Warstwa nagrywana jest teraz zbudowana ze stopu czterech pierwiastków (srebro, ind, antymon, tellur). Posiada ona zdolność zmiany przezroczystości zależnie od mocy padającej na jej powierzchnię wiązki lasera. Absolutnym novum jest, oczywiście, fakt, że zmiany powierzchni płyty spowodowane nagrywaniem są odwracalne. Oznacza to, że wypalony i nieprzezroczysty punkt może pod wpływem działania światła o specjalnie dobranym natężeniu zmienić swoje własności i stać się nieprzezroczystym. Warstwa główna jest otoczona z obu stron powłokami materiału dielektrycznego, który ma za zadanie poprawienie odprowadzania ciepła z nośnika. Staje się to bardzo istotne, gdyż skumulowane ciepło mogłoby skasować wcześniej zapisane na płycie informacje. Najdalej od głowicy lasera leży warstwa srebra, która jest właściwym elementem odbijającym światło.

Również nieco inny jest mechanizm nanoszenia zmian na płytę. Elementem umożliwiającym kasowanie i powtórny zapis danych na dysku CD-RW jest laser o zmiennej mocy. Standardowe nagrywarki CD-R mogły emitować wiązkę światła o dwóch różnych natężeniach: bardzo małym - tylko do odczytu i w żaden sposób nie zmieniającym struktury nośnika - oraz bardzo dużym - służącym do miejscowego i gwałtownego podniesienia temperatury warstwy głównej. Jeśli punkt na płycie został naświetlony podczas nagrywania laserem dużej mocy, w warstwie nośnika zachodziły odpowiednie reakcje i stawała się ona nieprzezroczysta. Przez obszar nie naświetlony laserem dużej mocy światło mogło nadal bez przeszkód docierać do warstwy refleksyjnej. W przeciwieństwie do swojego poprzednika nośnik CD-RW, dzięki specjalnemu składowi, reaguje całkowicie odmiennie na wiązkę światła o średniej mocy. Naświetlenie nią punktu powoduje odwrócenie ewentualnych wcześniejszych zmian i przywrócenie płycie stanu początkowego.

Zmiennofazowa technika zapisu umożliwia również bezpośrednie nadpisywanie danych bez wstępnego czyszczenia przeznaczonego dla nich miejsca. Przyspiesza to całą operację, gdyż jeśli konieczne byłoby uprzednie usunięcie zawartości (tak jak to jest np. w nośnikach magnetooptycznych), każda operacja musiałaby przebiegać dwukrotnie.

Zabieg powtórnego zapisu może być wykonywany wielokrotnie. Jednak wbrew niektórym przekonaniom, istnieje granica wytrzymałości nośnika. Zazwyczaj wynosi ona około tysiąca cykli nagraniowych. Nie jest to oszałamiająco dużo, ale zakładając że daną płytę kasuje się raz w tygodniu, zostałaby ona zniszczona dopiero po 19 latach nieprzerwanego użytkowania. Raczej niemożliwe jest, aby jakikolwiek produkt cieszył się popularnością przez 20 lat. Trzeba zdać sobie sprawę, że za kilka lat z pewnością zostanie wynaleziony nowy sposób przechowywania danych i CD-RW straci swoją pozycję.

Nieuniknione zmiany musiały dotknąć także samych urządzeń nagrywających, są one jednak minimalne. Główne modyfikacje przeprowadzono w elektronice, a korekty układu optycznego są bardzo nieznaczne. Dzięki temu nagrywarki CD-RW są w stanie bez żadnych problemów nagrywać zwykłe krążki CD-R. taka własność czyni je urządzeniami uniwersalnymi. Niewielkie różnice sprzętowe powodują także, że cena nagrywarki CD-RW jest tylko minimalnie wyższa od ceny nagrywarki standardowej (CD-R).

Podłączenie napędu do komputera przebiega w sposób standardowy. Najczęściej używa się magistrali SCSI, która zapewnia dużą stabilność transferu. Coraz więcej urządzeń nagrywających wykorzystuje jednak interfejs ATAPI. Nie wymaga on specjalnego kontrolera, a przy szybkich komputerach, spadek wydajności i stabilności w stosunku do SCSI jest praktycznie niezauważalny. Zaletą CD-RW, która na pewno przysporzy tej technologii przychylność użytkowników, jest możliwość zastosowania tego samego oprogramowania, jak w przypadku CD-R. Podobnie jak w sprzęcie wprowadzona tu tylko drobne modyfikacje. Zazwyczaj jest to jedna opcja w menu lub dodatkowe okienko, pozwalająca na kasowanie zawartości uprzednio nagranej płyty. Istnieją dwie metody usuwania danych, znajdujących się na nośniku CD-RW: szybka i pełna. Pierwsza niszczy tylko część informującą o formacie i objętości dotychczasowych nagrań. Umożliwia to bezpośrednie odczytanie dalszych fragmentów płyty, jednak pozostawia fizyczną, binarną reprezentację danych. Natomiast drugi sposób kasuje dokładnie całą zawartość, jednak zamiast dwóch minut trwa pół godziny.

DVD

Wielu użytkowników komputerów inwestujących w coraz to nowsze wyposażenie z pewnością nie raz zadało sobie pytanie "kto kogo stara się dogonić"?. Z jednej strony powstają coraz pojemniejsze dyski twarde, szybsze napędy CD-ROM czy wielo gigabajtowe streamery z drugiej wymagania projektantów oprogramowania zwiększają się z każdym nowym produktem. Pamiętamy czasy gdy dobry edytor Word 2.0 zadawalał się procesorem serii 80386, 2 MB pamięci RAM i pracował w środowisku Windows 3.x. Dziś rzeczywistość komputerowych programów zmieniła swoje oblicze. Nowy Office 97 zajmuje kilkaset megabajtów, znany wszystkim Quake z dodatkowymi mapami i obsługą QW dochodzi do 100 MB, a najnowsze interaktywne gry niejednokrotnie wymagają kilku srebrnych krążków. Aby zaradzić tej sytuacji producenci sprzętu komputerowego wynaleźli nowe "pojemnościowe" medium - płytę DVD.

Jak zwykle początki były trudne. W 1994 r. po ukazaniu się pierwszych napędów CD-ROM, firmy zaczęły szukać nowej technologii pozwalającej na udoskonalenie płyty kompaktowej. W tym okresie powstały dwa odrębne projekty. Jednemu z nich przewodniczyła Toshiba, która zaproponowała zwiększenie gęstości zapisu i wykorzystanie obu stron istniejących krążków. W ten sposób powstały płyty SD (SuperDensity). Na czele drugiej grupy stanął Philips i Sony. Ich rozwiązanie nazwane MMCD (MultiMedia CD) zakładało stworzenie dwóch lub więcej warstw na jednej stronie płyty, zaś dane odczytywane miały być przez wiązkę laserową o zmiennej długości fali. Przedstawiony stan rzeczy nie trwał zbyt długo. Pod koniec 1994 roku, aby uniknąć kreowania odrębnych formatów firmy zgodziły się na połączenie swoich myśli technicznych. W ten sposób powstał projekt dysku DVD - dwustronnego, dwuwarstwowego zapisu o wysokiej gęstości. Napędy DVD-ROM odczytują kolejno z wewnętrznej i zewnętrznej warstwy płyty.

Początkowo obszar zastosowań dla nowego nośnika widziano głównie w przemyśle filmowym, maksymalna pojemność 17 GB pozwalała bowiem na nagranie 481 minut w formacie MPEG-2 z trzema ścieżkami audio. Nowy standard kompresji wymaga dużych mocy obliczeniowych do odkodowania informacji, dlatego komputerowe napędy DVD-ROM sprzedawane są ze specjalnymi kartami. W standardowych odtwarzaczach wszystkie niezbędne komponenty montowane są w jednej obudowie. Szybko okazało się, że pojemności oferowane przez płyty DVD idealnie nadają się także do zastosowań rynku komputerowego. Dlatego też pierwotna nazwa Digital Video Disk kojarzona z dyskami zawierającymi jedynie filmy coraz częściej ze względu na uniwersalność nośnika zamieniana jest na Digital Versatile Disk.

Niestety, na ustanowieniu jednego standardu problemy się nie zakończyły. Najwięcej zamieszania wprowadziły różne stosowane na świecie formaty zapisu obrazu (PAL, NTSC, SECAM) oraz dźwięku. Dlatego też mapa świata podzielona została na 6 regionów, dla których oba wspomniane parametry są jednakowe.

Taki podział pozwolił na ustanowienie lokalnych specyfikacji zapisu danych na dyski "filmowe". Teoretycznie płyta oznaczona kodem jednego regionu będzie mogła być odtworzona tylko przez odpowiednie wersje odtwarzaczy. Kody są jednak opcjonalne, dlatego w praktyce istnieją dwa sposoby na uniwersalny zapis danych. Pierwszy wykorzystuje możliwość umieszczenia wszystkich kodów i nagrania na płytę sześciu różnych wersji tego samego filmu. Drugi, stosowany częściej dla płyt DVD-ROM, cechuje brak odpowiedniego wpisu, co umożliwia odtwarzanie w napędzie dowolnego pochodzenia.

Z czasem pojawił się także kolejny problem. Po przegranej próbie skutecznego zabezpieczenia kaset do tradycyjnych magnetowidów, producenci filmowi zażądali skutecznej ochrony praw autorskich. Wprowadzono zatem odpowiedni system, który wprowadza do sygnału zakłócenia eliminowane później przez kartę dekodera. Podczas kopiowania płyty, użytkownik będzie mógł przenieść jedynie dane, zaś informacje o rodzaju zakłóceń, jako niedostępne nie zostaną skopiowane. Uniemożliwi to odtworzenie kopii w jakimkolwiek odtwarzaczu.

Nagrywarki CD potrafią aktualnie działać z porażającą szybkością 52x. Nagranie 80-minutowej płyty CD-R zajmuje poniżej 3 minut, zaś płyty CD-RW - nie więcej niż 5. Technologia ta osiągnęła swój szczyt i żaden producent nie jest w stanie rozwinąć jej bardziej bez znaczących nakładów na prace badawcze i rozwojowe, które dałyby efekt w postaci zyskania paru sekund. Głównym wymaganiem nie jest już szybkość lecz pojemność. I tutaj pojawia się DVD! Siedmiokrotna pojemność

Choć swego czasu płyty CD wywołały rewolucję w gromadzeniu danych, dziś już spowszedniały. 640 MB pojemności takiej płyty stało się niejakim ograniczeniem, wobec czego większość producentów oferuje jedynie 80-minutowe czyste płyty o pojemności 700 MB. Odpowiedzią na duże wymagania co do pojemności, jakie pojawiły się za sprawą 60-, 80- czy 120-GB dysków twardych, jest technologia DVD. Płyty DVD mają nominalną pojemność 4.7 GB, co pozwala nagrać na nie w praktyce trochę mniej niż 4.5 GB. Tak duża pojemność niesie ze sobą nowe zastosowania. Podczas gdy płyty CD były przeznaczone głównie do muzyki z niewielką ilością materiału wideo, nośniki DVD są zaprojektowane z myślą o cyfrowym obrazie oraz wielokanałowym dźwięku. Od czasu ich wejścia na rynek kilka lat temu są one znane jako idealne nośniki dla materiałów wideo. Nie dziwi więc, że prezentuje się je jako rozwiązanie pozwalające przechowywać prywatne nagrania wykonane zazwyczaj za pomocą cyfrowego kamkordera. Oprócz płyt z filmami dostępnych jest także wiele płyt DVD audio. Dźwięk na nich jest nagrany z wyższą częstotliwością próbkowania, co sprawia, że jego jakość jest lepsza i bardziej przypomina on oryginał. Płyty DVD audio są także w stanie przechowywać wielokanałowe ścieżki dźwiękowe. Przeprowadziliśmy testy następujących sześciu nagrywarek DVD:
· Philips DVDRW228(DVD+R/ RW)
· Pioneer DVR-A05 (DVD-R/ RW)
· Ricoh MP5125A (DVD+R/ RW)
· Sony DRU120A (DVD+R/ RW)
· TEAC DV-W50E (DVD-R/ RW)
· Sony DRU-500A (DVD-R/ RW oraz DVD+R/ RW)

Dostępne standardy
Gdy pojawiał się standard CD-R, miał on tylko jedną wersję. Płyty DVD można nagrywać w trzech formatach: DVD-RW, DVD+RW oraz DVD-RAM. Ostatni z nich został opracowany ponad dziesięć lat temu i jest przeznaczony głównie do profesjonalnych zastosowań. Płyty takie dostępne w postaci kaset, które wkłada się do nagrywarki. Format ten jest naturalnie niekompatybilny z napędami DVD-ROM, nie mówiąc już o domowych odtwarzaczach, więc jest on na najlepszej drodze do wyparcia przez standardy DVD-RW oraz DVD+RW.

DVD-RW
Z jednej strony mamy prekursora, firmę Pioneer, która zaprojektowała standard DVD-RW zgodnie z wytycznymi organizacji DVD Forum (jednostki, która kontroluje nazwę DVD i szczegóły techniczne tej technologii).
DVD+RW
Z drugiej strony mamy stowarzyszenie DVD+RW Alliance, gdzie można znaleźć między innymi firmy HP, Philips, Ricoh, Sony, Thomson oraz Yamaha. Oficjalnie głoszą one, że został zaprojektowany nowy format, ponieważ standard DVD-RW nie pozwalał na łatwą rejestrację materiału wideo. Prawdopodobnie jednak firmy te nie chcą po prostu płacić tantiem organizacji DVD Forum.
Różnice
Formaty DVD-R oraz DVD+R bardzo nieznacznie różnią się między sobą, choć oba są standardami jednokrotnego zapisu. Sposób użycia jest w obu przypadkach taki sam. Trzeba być jednak ostrożnym, jeśli chodzi o płyty DVD-R, ponieważ czyste nośniki mają dwa standardy. Ten, którego należy używać, nazywa się "DVD-R do użytku ogólnego". Ten drugi nosi nazwę "DVD-R do authoringu" i z powodu innego składu nadaje się tylko do masteringu. Ten rodzaj płyt DVD-R nie jest zazwyczaj dostępny dla szerokiej publiczności. Sprawy komplikują się trochę bardziej, jeśli chodzi o formaty DVD-RW oraz DVD+RW.
Technologia DVD-RW jest bardzo podobna do CD-RW. Jeśli chodzi o DVD+RW, stowarzyszenie DVD+RW Alliance chciało uprościć nagrywanie materiału wideo, szczególnie w warunkach domowych. Zaimplementowano więc technologię nazwaną Lossless Linking. W formacie DVD+RW materiał wideo może zostać zakodowany ze zmienną przepływnością (ang. VBR, variable bit rate). Zapis przy stałej przepływności wymaga wiele miejsca, konieczne są zatem przerwy podczas jego trwania. Zazwyczaj powoduje to utratę ciągłości ścieżki, co sprawia, że płyta staje się niekompatybilna z urządzeniami umożliwiającymi jedynie odczyt, jak odtwarzacze wideo DVD. Przy użyciu technologii DVD+RW proces ten można przerywać bez utraty ciągłości. Sprawia to, że standard ten jest wydajny i nadaje się do swobodnego zapisu informacji oraz zastosowań związanych z materiałem wideo. Możliwe jest także zastąpienie każdego 32-KB bloku (jednostki zapisu) innym bez utraty kompatybilności. Aby nie utracić ciągłości zapisu, każdy blok danych musi zostać zapisany w odpowiednim miejscu z precyzją 1 mikrona. W tym celu zastosowano bardzo gęste pofałdowanie rowka z danymi na płycie (ang. wobble), częstotliwość sinusoidy, jaką on tworzy, wynosi 817 kHz (przy n=1). Zapewnia to, że zapis kończy się i zaczyna dokładnie w tym samym miejscu. Sygnał taktujący, opierający się na kształcie rowka, jest bardzo stabilny. Jednocześnie spiralny rowek przechowuje informacje konieczne do adresowania odpowiednich obszarów płyty. Dokonano tego za pomocą miejscowego odwrócenia fazy sinusoidy, która tworzy kształt rowka, co pozwala na kodowanie adresu. Na jeden 32-KB blok ECC przypadają cztery adresy, co sprawia, że ten format adresowania jest niezawodny nawet przy dużym poziomie zakłóceń.

Philips był pierwszym producentem, który zaprojektował nagrywarkę DVD tak, że była ona kompatybilna ze standardem DVD+RW - był to model DVDRW208, któremu przyglądaliśmy się poprzednio. Urządzenie to było w stanie nagrywać jedynie płyty DVD+RW, zaś płyt DVD+R - nie. Model DVDRW228 wyprostował tę sytuację. Jeśli chodzi o pozostałe parametry, to są one tak standardowe jak tylko można. Szybkość zapisu w trybach +R oraz +RW wynosi 2.4x, czyli 3300 KB/s.
Wygląd nagrywarki jest niestandardowy. Z przodu znajduje się duży wskaźnik, który zmienia kolor w zależności od stanu napędu - niebieski przy odczycie i czerwony przy zapisie. Dwie pozostałe diody LED pokazują, czy nagrywarka jest w trybie CD czy DVD. Jeśli chodzi o nagrywanie płyt CD, model DVDRW228 ma typowe mechanizmy zabezpieczające przed błędami zapisu. Zaopatrzony jest w technologię Seamless Link Buffer Underrun Protection, która zabezpiecza nagranie przed przerwą w dopływie danych wynikającą z opróżnienia bufora. Napęd ma także funkcję Thermo-Balanced Writing, która analizuje jakość czystej płyty i automatycznie dopasowuje szybkość zapisu oraz moc lasera.

Pakiet oprogramowania
Pakiet oprogramowania jest kompletny - możemy tu znaleźć aplikacje do nagrywania płyt, edycji wideo oraz authoringu. Pakiet ten obejmuje programy Ahead Nero Burning ROM 5.5, Ahead InCD, PowerDVD, Sonic MyDVD oraz Pinnacle Studio 7 do edycji wideo. Można tam znaleźć także doskonały przewodnik po procesie instalacji w postaci materiału wideo opisującego poszczególne czynności krok po kroku.

To już półtora roku od momentu, gdy Pioneer pokazał szerokiej publiczności pierwszą nagrywarkę DVD. Model DVR-A03 był pierwszym, jaki pozwalał na nagrywanie płyt DVD, które można odczytać w odtwarzaczach domowych. Miał on pewne problemy wieku dziecięcego, jak chociażby przy swobodnym zapisie płyt DVD-RW. Producent poprawił ten problem w modelu DVR-A04, ale nie zmienił niczego, jeśli chodzi o szybkość działania. Została ona zwiększona dopiero w modelu DVR-A05 (znanym jako DVR-105 w wersji OEM). Są to najszybsze nagrywarki na rynku, w trybie DVD-R działają z szybkością 4x (5.54 MB/s), zaś w trybie DVD-RW - 2x (2.77 MB/s).

Pakiet oprogramowania
Pakiet ten zawiera dwa programy: Instant CD/DVD do nagrywania, oraz Sonic MyDVD do authoringu. Producent mógłby dołączyć program do edycji wideo, ale jest on często dostarczany z kartami do przechwytywania wideo. Uwaga na zabójcze płyty DVD-RW!

Nagrywanie płyt DVD-R za pomocą modelu DVR-A05 w trybie 4x lub płyt DVD-RW w trybie 2x wymaga czystej płyty przystosowanej do wysokich szybkości. Jeśli użyjecie takiej płyty w jednej ze starych nagrywarek firmy Pioneer - DVR-A03 (DVR-103) lub DVR-A04 (DVR-104) - ryzykujecie jej uszkodzenie. Aby temu zapobiec, musicie uaktualnić oprogramowanie firmware urządzenia. Uaktualnienia dla modeli DVR-A03 oraz DVR-103 są dostępne tutaj. Uaktualnienie nagrywarki oznacza także, że szybkość zapisu w trybie DVD-RW wzrasta z 1x do 2x. I choć raz nie trzeba nic płacić, więc nie wahajcie się!

Ricoh, kolejny wielki producent zrzeszony w stowarzyszeniu DVD+RW Alliance, oferuje aktualnie model MP-5125A. Jest to następca modelu MP-5120A (obsługującego tylko DVD+RW). Parametry techniczne tego urządzenia są podobne do innych produktów +RW. Maksymalna szybkość zapisu w trybach +R oraz +RW wynosi 2.4x, zaś wygląd zewnętrzny jest bardzo klasyczny.

Pakiet oprogramowania
Pomijając produkty firmy Ahead, Nero Burning ROM 5.5 oraz InCD, pakiet oprogramowania zawiera kilka mniej popularnych aplikacji. Do nagrywania i obróbki wideo przeznaczony jest program WinProducer, zaś do odtwarzania - WinDVD. Wielką niespodzianką jest program Neo DVD, niewiarygodnie łatwy w użyciu. Gdy podłączycie cyfrowy kamkorder lub inne źródło sygnału wideo, wystarczy nacisnąć tylko jeden przycisk, aby rozpocząć nagrywanie płyty DVD. Pozwala to oszczędzić wiele czasu, jeśli chcecie jedynie zwolnić kasetę i zgrać z niej film do późniejszej obróbki. Bez wysiłku można także edytować filmy i podpisywać sekwencje wideo.

Podobnie jak reszta rodziny DVD+RW, model Sony DRU-120A jest następcą urządzenia, które potrafiło nagrywać jedynie płyty DVD+RW (Sony DRU-110A). Podobnie jak inne urządzenia tego typu, nagrywarka ta jest w stanie nagrywać płyty DVD+R oraz +RW z szybkością 2.4x. Przedni panel wygląda identycznie (z wyjątkiem logo producenta) jak w przypadku modelu firmy Ricoh. Sony stosuje te same elementy mechaniczne, ale oprogramowanie firmware jest inne.

Pakiet oprogramowania
Podobnie jak w przypadku nagrywarek CD-RW, firma Sony dołącza oprogramowanie B's Recorder Gold oraz B's CliP. Nowością, odróżniającą tę nagrywarkę od urządzeń konkurencyjnych, jest oprogramowanie Retrospect Express, służące do wykonywania kopii zapasowych. Dostępny jest także pakiet PowerDVD do odtwarzania DVD oraz doskonały program Neo DVD (zobaczcie opis nagrywarki Ricoh powyżej) i MusicMatch Jukebox.

TEAC, główny gracz na tym rynku, przedstawił swoją pierwszą nagrywarkę DVD. Nagrywarka ta jest zgodna z wytycznymi organizacji DVD Forum i nagrywa płyty w formacie DVD-R/RW. Jej parametry są dokładnie takie same jak w przypadku urządzenia firmy Pioneer. Szybkość nagrywania w trybie DVD-R wynosi 2x, zaś w trybie DVD-RW - 2x.

Pakiet oprogramowania
Model ten jest dostarczany jedynie z dwoma programami: Nero Burning ROM 5.5 do nagrywania oraz Studio 8 do edycji wideo. Studio 8 to doskonały pakiet firmy Pinnacle, którego można użyć do authoringu własnej płyty DVD.